Lavdërimi Biblik: Mbrojtja e Psalmodisë Ekskluzive
Martyn McGeown
1. “Parimi Rregullues” i Adhurimit
Si e përcaktojmë ne atë që është e pranueshme në adhurimin e Perëndisë? Bibla mëson se Perëndia nuk e ka lënë në dorën e njeriut se si Ai duhet të adhurohet. Shumë njerëz mendojnë që nëse diçka nuk është e ndaluar, atëherë ajo lejohet. Për shembull, ata do të pranonin se ikonat janë të gabuara, por ata thonë se shfaqjet me kukulla janë të pranueshme, sepse Perëndia nuk i ndalon me fjalë të qarta shfaqjet me kukulla, dhe “sigurisht, është dicka e bukur për fëmijët.” Por mësimi i Biblës për adhurimin shkon më larg se sa thjesht një ndalim i ikonave. Fjala e Perëndisë mëson “parimin rregullues të adhurimit.” E thënë thjesht, kjo do të thotë se nëse Perëndia nuk e ka urdhëruar specifikisht diçka në adhurimin e Tij, atëhere ne nuk mund ta bëjmë atë. Merrni shembullin e Nadabit dhe Abihut. Ata mëkatuan dhe u konsumuan nga zjarri. Pse? Çfarë bënë gabim ata? Ata ofruan “zjarr të palejueshëm” (Lev. 10:1). Çfarë ishte e palejueshme në këtë zjarr? A ishte zjarr i ofruar një idhulli? Jo. Gjithçka që na thuhet është se ishte zjarr “që [Zoti] nuk ua kishte urdhëruar” (Lev. 10:1). Më vonë, mbreti i lig Jeroboam vendosi idhuj në Dan dhe Bethel. Kjo në vetvete ishte një mëkat i rëndë, por pasazhi gjithashtu mëson se ai injoroi ditët e festave të urdhëruara në Dhiatën e Vjetër dhe në vend të tyre “ofroi” në ditë dhe muaj që ai “i kishte shpikur me zemrën e tij” (1 Mbret. 12:33). ZOTI zemërohet shumë nga guximi i njerëzve që shtojnë në adhurimin e Tij. Ai pyet: “Kush ka kërkuar këtë prej jush?” (Isa. 1:12). Kur njerëzit mendojnë në veten e tyre: “A nuk do të ishte bukur të bëjmë këtë apo atë në shërbesën e adhurimit?” ata janë fajtorë për “adhurim sipas njeriut” (Kol. 2:23).
Cilat janë elementët e adhurimit të urdhëruar nga Perëndia në Dhiatën e Re? Leximi dhe predikimi i Biblës, lutja, këndimi i lavdërimeve, ofrimi dhe administrimi i sakramenteve (pagëzimi dhe Darka e Zotit). Këta elementë janë të qartë! Nëse dikush pretendon se duhet të kemi elementë të tjerë në adhurimin e Perëndisë, ai duhet të tregojë një bazë biblike për këto gjëra. A mund të kemi dramë në adhurim? A mund të kemi shfaqje me kukulla? A mund të kemi dëshmi, madje edhe nga gratë? Po koret dhe solistët? Çfarë baze biblike ekziston për këto gjëra? Duket se “zjarr i palejueshëm” po ofrohet në shumë kisha në vendin tonë! Natyrisht, shumë njerëz ofrojnë këtë “zjarr të palejueshëm” me sinqeritet, pa e studiuar Biblën. Kjo është një pasqyrë e trishtë për shumë kisha dhe pastorët e tyre, të cilët “kanë zell për Perëndinë, por jo sipas njohurisë” (Rom. 10:2).
2. Çfarë Të Këndojmë?
Më parë ne thamë se një nga elementët e adhurimit është këndimi i lavdërimeve. Kjo ngre një pyetje tjetër: Çfarë duhet të këndojmë? Shumë njerëz harrojnë menjëherë se “parimi rregullues” rregullon edhe përmbajtjen e këndimit tonë. Ata thonë: “Ne mund të këndojmë çfarë të duam, për sa kohë është e bukur, na bën të ndjehemi afër Zotit dhe është biblike.” Por në praktikë, “bukuria” dhe një “afërsi” e hamendësuar me Perëndinë marrin përparësi në mendimin e shumicës, dhe aspekti “biblik” nuk merr prioritetin që meriton. Në fakt, një numër i madh në kishë nuk arrin të “këndojë me kuptim” (Psa. 47:7 përkthimi KJV). Ata lidhen emocionalisht me atë që këndojnë, por nuk mendojnë vërtet për fjalët. Këndimi duhet të jetë një aktivitet mendimi, po aq sa leximi i Fjalës së Zotit dhe dëgjimi i saj në predikim. Të krishterët duhet të jenë “të matur” (Tit. 2:6). Pali thotë se ai do të “këndoj me frymën, por do të këndoj edhe me mendjen.” (1 Kor. 14:15) dhe paralajmëron kundër një situate në adhurim për “mendjen e pafrytshme” (v. 14). Koha e lavdërimit nuk është një mundësi për të qenë irracional dhe për t’u kapur nga emocionalizmi. Përkundrazi, duhet të meditojmë mbi fjalët që këndojmë dhe të pyesim: “A janë këto fjalë të përshtatshme për t’u kënduar në lavdërimin e Shumëtëlartit?” Si mund të përcaktojmë cilat fjalë do të donte Perëndia që të këndonim? Parimi rregullues na kërkon të kërkojmë përgjigjen në Shkrime.
Është e pakundërshtueshme që Perëndia na ka dhënë një libër lavdërimesh, Psalmet. Bibla na inkurajon vazhdimisht në Dhiatën e Vjetër dhe të Re që të këndojmë psalme (1 Kron. 16:9; Psa. 105:2; Jak. 5:13). Bibla thotë se shkruesit e Psalmeve ishin njerëz të Perëndisë të lëvizur nga Fryma e Shenjtë (1 Pjet. 1:21) dhe se ata ishin të pajisur nga Fryma për të dhënë këngë që populli i Perëndisë të këndonte (2 Sam. 23:1-2).
Shumë njerëz besojnë se Psalmet janë të mira për t’u kënduar. Edhe njëherë, ata janë të bindur se janë “bukur,” por fakti që janë biblike, të frymëzuara nga Perëndia dhe të pagabueshme nuk u bën përshtypje aq shumë. Ata nuk e mohojnë që Psalmet janë këngë biblike, të frymëzuara nga Perëndia dhe të pagabueshme, por kjo nuk është prioritet në mendimet e tyre. “Bukuria” është çelësi, ku ata pëlqejnë psalmet e ashtuquajtura “të bukura,” si Psalmi 23, por nuk do të ëndërronin të këndonin Psalmin 11:5, Psalmin 5:5 ose Psalmin 139:9. Meqënëse ata nuk kanë prioritetet e duhura në mendim, kur u paraqitet një këngë tjetër “e bukur,” ata do ta këndojnë atë po aq lehtësisht sa ose në vend të Psalmeve të frymëzuara, të cilat mund të mos konsiderohen “të bukura.” Në botën kishtare të sotme, Psalmet e frymëzuara nga Perëndia (2 Tim. 3:16) po zëvendësohen nga “këngë” të shkruara nga burra ose gra që supozohet se kanë diçka të re për të ofruar, të cilën Fryma e Shenjtë që shkroi Psalmet nuk ia dha kishës. Shikoni rreth jush! Shumë kisha kurrë nuk këndojnë Psalme, dhe të tjera (për shkak të një tradite këndimi Psalmesh) ende këndojnë disa Psalme, por shumica e këngëve që përdorin janë “himne.” Këngët e Perëndisë gradualisht janë lënë mënjanë, në favor të “himneve” të reja të shkruara nga njerëz që mendimet e tyre janë “kotësi” (Ps. 94:11).
Askund në Dhiatën e Re nuk na urdhërohet të shkruajmë “himne.” Me “himn” nënkuptoj një kompozim modern jo të frymëzuar nga Perëndia për t’u kënduar në kishë. Davidit i duhej një dhuratë shpirtërore ose vajosje për të qenë “psalmisti i ëmbël i Izraelit” (2 Sam. 23:1), por në Dhiatën e Re nuk ka një “dhunti për të shkruar himne” që i është dhënë kishës. Do të ishte, pra, guxim për dikë të shkruajë një këngë për t’u përdorur në adhurimin publik të Perëndisë. Pali shkruan se kur besimtarët mblidheshin, “secili prej [tyre kishte] një psalm” (1 Kor. 14:26). Shumica e historianëve bien dakord që kisha e hershme këndonte vetëm Psalme. Himnet (në kuptimin modern) u shtuan më vonë, shpesh nga heretikë që donin të prezantonin mësimet e tyre të rreme përmes këngës. Kjo është një mënyrë shumë e suksesshme për të futur herezi në kishë. Nuk ka rëndësi çfarë predikohet, nëse mund të bësh që njerëzit të këndojnë doktrinën tënde. Nëse predikimet nuk përputhen me “himnet” e kënduara, lind konfuzion.
Po çfarë mund të themi për Kolosianët 3:16 dhe Efesianët 5:19?
Imagjinoni veten në Kolose ose Efes (kisha kryesisht të përbëra nga paganë të sapo-kthyer në besim) dhe merrni një letër nga Apostulli Pal. Pali ju nxit të këndoni “psalme, himne dhe këngë shpirtërore.” Çfarë do të kishit kuptuar prej kësaj? Nuk ka asnjë dëshmi që besimtarët e asaj kishe në zhvillim kishin himne (në kuptimin modern). Nga do t’i kishin marrë ato? Pas së gjithash, kjo ndodhte shumë kohë përpara Isaac Watts ose Charles Wesley! Çfarë kishin besimtarët? Ata kishin Septuagintën, përkthimin grek të Dhiatës së Vjetër. Kjo ishte Bibla e tyre, Bibla e botës që fliste greqisht, dhe versioni nga i cili apostujt zakonisht citonin. Në atë që ne e quajmë libri i Psalmeve përdoren tre fjalë kryesore për të përshkruar llojet e ndryshme të këngëve: psalmoi, hymnoi dhe odai. Këto janë tre fjalët që Pali përdor te Kolosianët 3:16 dhe Efesianët 5:19. Një shembull i dallueshëm është Psalmi 76. Në titullin e Psalmit 76 në Septuagint shfaqen së bashku të tre termat — psalmoi, hymnoi dhe odai. Duket e arsyeshme të mendohet se Efesianët dhe Kolosianët do ta kishin kuptuar se Pali po jepte udhëzime për përdorimin e plotë të Psalterit në lavdërimin e tyre.
Se Psalmet janë ato që Pali ka pasur parasysh shihet nga konteksti i këtyre vargjeve. Të hamendësosh verbërisht se “himnet” do të thotë ajo që ne mendojmë se janë himne sot është të humbasësh thelbin.
Kolosianët 3:16 (BiblaPro) thotë: “Fjala e Krishtit të banojë në ju pasurisht, në çdo urtësi, duke e mësuar dhe duke këshilluar njëri-tjetrin me psalme, himne dhe këngë frymërore, duke i kënduar Perëndisë me hir në zemrat tuaja.” Psalmet, jo himnet moderne, janë “fjala e Krishtit.” Psalmet janë të mbushura me “urtësi” dhe lavdinë dhe madhështinë e Perëndisë. Disa “himne” janë të mbushura me absurditete dhe ulin madhështinë e Perëndisë. Në Psalme ne “mësojmë” njëri-tjetrin sepse ato janë të rëndësishme dhe të mbushura me doktrinë të shëndoshë mbi Perëndinë. Në Psalme ne “këshillojmë” njëri-tjetrin. Shumë nga “këngët” janë flluckë sentimentale dhe, ose ato nuk mësojnë asgjë thelbësore, ose mësojnë gabim. Lexoni Psalmet; mund të mësoni më shumë për Perëndinë në Psalme sesa në një milion “himne dhe këngë” moderne.
Efesianët 5:18b-19 thotë: “por mbushuni me Frymë, duke i folur njeri tjetrit me psalme, himne dhe këngë frymërore, duke kënduar dhe duke lavdëruar Zotin me zemrën tuaj.” Meqënëse Fryma ka frymëzuar Psalmet, mënyra për t’u mbushur me Frymën dhe për të adhuruar në frymë dhe në të vërtetë (Gjn. 4:24) është të këndosh këngët e Tij të Frymëzuara me besim dhe gëzim. Zor se mund të mbushesh me Frymën duke kënduar këngë të shkruara nga njerëz të thjeshtë, shumë prej të cilëve ishin heretikë dhe shumë nga këngët e tyre promovojnë gabime për Perëndinë në mendjet e besimtarëve.
Për shembull, ‘O Dashuri e përsosur, që tejkalon çdo mendim njerëzor’ dhe ‘Shih! Në atë han të ulët’ u shkruan nga romanistët (katolikët romanë), dhe “Më afër, o Zot, tek Ti” dhe “Sytë e mi kanë parë lavdinë” janë shkruar nga Unitarianët, të cilët Apostulli Gjon i quan “antikrisht” (1 Gjon. 2:22). A dëshirojmë (ose na urdhëron Perëndia) të këndojmë këngë të shkruara nga papistë dhe antikrisht, apo psalmet, himnet dhe këngët shpirtërore të Frymës së Shenjtë? (Fjala “shpirtërore” që përshkruan “këngët” te Efesianët 5:19 dhe Kolosianët 3:16 do të thotë “të Frymës.” A mund të pretendojnë “shkruesit e himneve” modernë se këngët e tyre janë “të Frymës?” Natyrisht që jo!)
Çfarë këndoi Jezusi? Si Hebre, Ai këndoi Psalmet. Te Mateu 26:30 dhe Marku 14:26 na thuhet se Krishti dhe dishepujt e Tij kënduan “një himn.” Nëse shkojmë tek ky pasazh dhe hamendësojmë se “himn” do të thotë ajo që bota moderne mendon se është një himn, do ta kuptojmë shumë keq Biblën. Jezusi nuk këndoi: “Më udhëhiq, O Jehova i madh” ose “I pavdekshëm, Zot i vetëm i mençur” (shkruar nga një predikues liberal anti-sabatarian) ose ndonjë “himn” tjetër që njohim sot, as Ai dhe dishepujt e Tij nuk kompozuan një “himn” për atë rast. Ata kënduan Psalmet, siç ishte zakoni në Pashkë. Po ashtu, kur Pali dhe Sila “kënduan lavdërime” në burg, ata do të kishin përdorur “librin e lavdërimeve,” që ne e quajmë Psalmet (Veprat 16:25). Natyrisht, Pali i njihte dhe i kishte mësuar Psalmet që nga fëmijëria. Ai nuk kishte nevojë të shkruante lavdërime të reja; Psalmet ishin (dhe janë) të mjaftueshme.
Duke parë se nuk ka bazë biblike për të kënduar “himne,” të krishterët duhet të përdorin “librin e himneve” (Psalterin) që Perëndia ka dhënë për lavdinë e Emrit Tij dhe ndërtimin e kishës së Tij. Këngët e njerëzve të thjeshtë thjesht nuk mjaftojnë, pavarësisht se sa “të bukura” mund të jenë.
3. Kundërshtimet
a) “Por unë nuk i pëlqej Psalmet! Ato janë të thata, të mërzitshme dhe të vështira për t’u kënduar!”
Së pari, nëse ne “i pëlqejmë” ose jo Psalmet është e parëndësishme. Ne kemi parë që Perëndia na urdhëron të këndojmë Psalmet e Tij. Kujto se adhurimi nuk është për t’na bërë neve të “ndjehemi mirë,” por është një mënyrë për të treguar mirënjohjen tonë ndaj Perëndisë. Jezusi thotë se mënyra se si ne e tregojmë dashurinë dhe përkushtimin ndaj Tij është duke “mbajtur urdhërimet e Tij” (Gjon. 14:15,21), dhe Apostulli Gjon e konfirmon këtë në letrën e tij (1 Gjon. 2:3-4; 3:24). Nëse Perëndia na urdhëron të këndojmë Psalmet, atëhere ne duhet ta bëjmë! Për më tepër, “urdhërimet e Tij nuk janë të rënda” (1 Gjon. 5:3). Nëse na duken Psalmet të mërzitshme, ne duhet ta pranojmë këtë si mëkat përpara Perëndisë dhe të kërkojmë nga Ai që “të përkule zemrën time parimeve të tua.” (Psa. 119:36). Ne duhet të vajtojmë përpara Perëndisë për ftohtësinë tonë shpirtërore që preferojmë “himnet” e njerëzve mëkatarë mbi Psalmet e frymëzuara nga Fryma e Shenjtë. Nëse ne e kërkojmë Perëndinë në këtë mënyrë, Ai do të na tregojë se Psalmet e Tij janë të ëmbla si mjalt (Psa. 119:103) dhe të çmuara si ari (Psa. 19:10). Nëse na duket se Psalmet janë të vështira për t’u kuptuar, ne duhet t’i studiojmë ato më shumë, sepse ato, si gjithë Shkrimi, janë të dobishme (2 Tim. 3:16). Sa shumë na duhet të thellohemi në Psalme! Atëherë mund të themi: “Unë ndjej një gëzim të madh në fjalën tënde, ashtu si ai që gjen një plaçkë të madhe.” (Psa. 119:162).
b) Psalmet janë në Dhiatën e Vjetër dhe prandaj janë të papërshtatshme për kishën e Dhiatës së Re
Ne kemi parë se të krishterët e Dhiatës së Re në Efes dhe Kolose u nxiten të këndojnë Psalmet. Gjithashtu Jakobi na nxit që t’i këndojmë ato (Jak. 5:13). Libri i këngëve të Perëndisë shpall lavdinë e Perëndisë të pandryshueshëm, kështu që “Perëndia i Jakobit” (Psa. 114:7; 146:5) është Perëndia i kishës së Dhiatës së Re. Jezusi tha se Psalmet flisnin për Të (Luka 24:44). Në fakt, Jezusi vdiq me Psalmet mbi buzët e Tij (Psa. 22:1). Psalmet flasin për Krishtin, për lindjen e Tij (Psa. 2:7; 22:10), vdekjen e Tij (Psa. 22:14-18) dhe ringjalljen e Tij (Psa. 16:10). Mund të vazhdoja pa fund. Shkurt, pak kush mund të imagjinojë një libër më të mbushur me Krishtin. Sa më shumë Psalmet studiohen, aq më shumë gjen Krishtin në to.
Një nga arsyet pse shumë njerëz mendojnë se Psalmet janë të papërshtatshme është sepse ata mendojnë se populli i Perëndisë në Dhiatën e Vjetër dhe Dhiatën e Re janë trupa të ndarë. Disa njerëz besojnë madje se hebrenjtë shpëtoheshin me vepra në Dhiatën e Vjetër, ndërsa të krishterët shpëtohen me hir në Dhiatën e Re! “Çfarë kuptimi ka që të krishterët e Dhiatës së Re të këndojnë për Jeruzalemin?” pyesin ata. “Pse gjithë kjo e folur për Sionin, qytetet e Judës, Izraelin dhe Jakobin? Çfarë ka të bëjë me ne kjo?” Ky lloj mendimi i bën shumë pjesë të Biblës të pavlefshme. Izraeli është kisha e Dhiatës së Vjetër! Veprat 7:38 flasin për “kishën në shkretëtirë” (në kohën e Moisiut). Kisha e Dhiatës së Re dhe Izraeli së bashku janë një trup i Krishtit. Krishti ka një trup, kishën (DHV dhe DHR) dhe një Nuse, kishën (DHV dhe DHR). Shenjtorët e Dhiatës së Vjetër (Davidi, Noeu, Abrahamu [Gjon. 8:56] dhe të gjithë të tjerët) u shpëtuan në të njëjtën mënyrë si të krishterët e Dhiatës së Re, përmes besimit vetëm në Jezu Krishtin (Rom. 4) dhe vetëm me anë të hirit, duke pastruar mëkatet e tyre me gjakun e Krishtit. Të krishterët e Dhiatës së Re, megjithëse kryesisht prej johebrenjve, janë hebrenj të vërtetë (Rom. 2:28-29), rrethprerja e vërtetë (Fil. 3:3), fara e vërtetë e Abrahamit (Gal. 3:29), qytetarë të Jeruzalemit qiellor (Gal. 4:26) dhe ata që “kanë ardhur në malin Sion” (Heb. 12:22). Hebrenjtë e mishit të sotëm nuk janë hebrenj të vërtetë, sepse “jo të gjithë që janë nga Izraeli janë Izrael.” (Rom. 9:6). Për hebrenjtë jobesimtarë të kohës së tij, Gjoni Pagëzori tha: “Mos t’ju shkojë mendja të thoni me vete: “Ne kemi Abrahamin për atë”; sepse unë po ju them se Perëndia mund të nxjerrë bij të Abrahamit edhe prej këtyre gurëve.” (Mat. 3:9). Pjetri flet për të krishterët si “gurë të gjallë” (1 Pjetrit 2:5). Amos 9:11-13 thotë se Perëndia do të “ngrejë përsëri tabernakullin e Davidit që ka rënë” dhe “do të kthejë robërinë e popullit tim të Izraelit.” Në pamje të parë, kjo duket sikur i referohet hebrenjve të vërtetë të Palestinës, por Apostulli Jakob i referohet kësaj profecie për grumbullimin e Johebrenjve në kishën e Dhiatës së Re (Veprat 15:14-18). Ajo nuk ka lidhje fare me krijimin e një Izraeli kombëtar. Ky grumbullim i Johebrenjve në kishë nuk ishte një pasojë e rastit, sepse “Prej kohësh janë të njohura te Perëndia të gjitha veprat e tij.” (v.18).
Pra, kur ne këndojmë në Psalme për Izraelin, Jakobin, Jeruzalemin, malin Sion, qytetet e Judës, tempullin, etj., ne po këndojmë për kishën. Ne kemi plotësisht të drejtë që t’i këndojmë këto në Dhiatën e Re dhe të përfitojmë shumë prej tyre.
c) Versioni Skocez Metrik është vetëm një parafrazë
Shumë kisha që praktikojnë psalmodinë ekskluzive sot përdorin Versionin Skocez Metrik (SMV). Disa thonë që ky version nuk është besnik dhe ata që e përdorin dhe pretendojnë të praktikojnë psalmodinë ekskluzive, thjesht këndojnë një parafrazë poetike të Psalmeve. Edhe sikur kjo akuzë të ishte e vërtetë, kjo nuk do të vinte në pikëpyetje psalmodinë ekskluzive dhe nuk do të legjitimonte këndimin e himneve. Nëse ata që ngrejnë këtë pengesë (e tillë është) me të vërtetë do të ishin të shqetësuar për këtë, ata do të porosisnin një përkthim të ri, “më të saktë” të Psalterit për përdorim në kishë. Çfarë bëjnë ata në vend të kësaj? Ata kritikojnë ata që përdorin SMV dhe vazhdojnë të këndojnë himne!
Megjithatë, shpifja kundër SMV është e pavërtetë. Asambleja e Westminster-it vendosi të bëjë një Psalter metrik besnik. Studiuesit që punuan me Psalterin ishin të kujdesshëm. Ata u kthyen tek hebraishtja origjinale dhe ishin më të shqetësuar për saktësinë sesa për kënaqësinë e syrit ose të veshit. (Fatmirësisht, ata prodhuan diçka që është e saktë dhe këndshme për dëgjuesin.) Prodhimi i SMV zgjati vite: ai nuk ishte një punë e nxituar. Puritanët e njohur e shkruan për të: “Përkthimi që tani vendoset në duart tuaja është më afër origjinalit se çdo tjetër që kemi parë.” Robert Murray McCheyne deklaroi: “Është me të vërtetë një përkthim i admirueshëm nga hebraishtja, dhe shpesh më i saktë se versioni në prozë” (cituar te Malcolm H. Watts, God’s Hymnbook for the Christian Church, James Begg Society, 2003, f. 20, për më tepër informacion mbi SMV, lexo këtë artikull).
d) Ne nuk mund të këndojmë titujt
Personi që bën një kundërshtim të tillë, po kapet pas fijeve. Titulli i Psalmit 52 thotë: “Mjeshtrit të korit. Kantik i Davidit, kur Doeg edomiti erdhi ti tregojë Saulit se Davidi kishte hyrë në shtëpinë e Ahimelekut.” Natyrisht që, ne nuk duhet ta këndojmë këtë. Kjo nuk e dobëson aspak rastin për psalmodinë ekskluzive! Himni “Sytë e mi kanë parë lavdinë tende” ka një titull, “Himni i Betejës për Republikën.” Nga përvoja jonë, asnjë nuk e këndon titullin.
e) Meloditë nuk janë të frymëzuara
Perëndia nuk na ka dhënë meloditë e frymëzuara. A presin ata që bëjnë këtë argument se Perëndia duhet të ketë frymëzuar një pjesë (ndoshta në fund të Psalmeve) me një notacion muzikor? Perëndia na ka dhënë fjalët e frymëzuara dhe urdhërimin për t’i kënduar ato, dhe këndimi kërkon meloditë, padyshim! Parimi rregullues i adhurimit specifikon parimet e mënyrës se si ta adhurojmë Perëndinë. Ne na thuhet të “mblidhemi” në Ditën e Zotit (Heb. 10:25) por ne nuk na thuhet në çfarë ore, sa gjatë apo sa shpesh. Ne na thuhet se duhet të ketë predikim, por nuk na thuhet nëse predikimi duhet të zgjasë 45 minuta ose një orë e gjysmë (si shpesh ndodhte me puritanët) ose nëse pasazhi duhet të merret nga Jeremia, Gjoni ose ndonjë vend tjetër i Shkrimeve. Meloditë me të cilat këndojmë Psalmet janë thjesht mjetet e nevojshme për të përmbushur urdhërimin biblik për të kënduar Psalmet e Perëndisë.
f) “Shkruesit e himneve” ishin burra të mëdhenj të Perëndisë dhe ishin “të frymëzuar” gjithashtu
Ne kemi parë se disa nga “shkruesit e himneve” të lavdëruar mësuan gabime ose ishin heretikë. Edhe më të drejtët ndër njerëz janë mëkatarë dhe të ndikuar nga gabimi (Jak. 3:2). Shkruesit e himneve nuk janë të frymëzuar në kuptimin biblik. “I frymëzuar” në Bibël do të thotë “i frymëzuar nga Perëndia” (2 Tim. 3:16). Shkruesit e Shkrimeve ishin posaçërisht të përgatitur dhe të lëvizur nga Fryma e Shenjtë (2 Pjetrit 1:21) në mënyrë që vetë fjalët që përdoren të jenë fjalët e Perëndisë. Në këtë kuptim, frymëzimi verbal, Psalmet, si dhe e gjithë Bibla, janë të frymëzuara. Asnjë shkrues himnesh nuk mund të pretendojë për frymëzim biblik. Të pretendosh këtë është të sulmosh doktrinën e Shkrimit.
g) David bëri kurorëshkelje, pse pra të këndojmë këngët e tij?
Nëse ne marrim këtë qëndrim, do të duhej që të injoronim të gjithë Biblën. Çdo “autor” njerëzor i Biblës ishte mëkatar. David bëri kurorëshkelje, Isaia ishte njeri me buzë të papastra (Isa. 6:5), Pali ishte kryemëkatar (1 Tim. 1:15), dhe Pjetri e mohoi Krishtin (Mat. 26:74), megjithatë, të gjithë këta njerëz u përdorën nga Perëndia për të shkruar pjesë të Shkrimeve. Në fund, Autori i Biblës, përfshirë Psalmet, është vetë Fryma e Shenjtë (Veprat 1:16). Davidi, pavarësisht mëkateve të tij të rënda (për të cilat ne këndojmë te Psalmet 32 dhe 51), u “ngrit lart, i vajosuri i Perëndisë së Jakobit, këngëtari i ëmbël i Izraelit.” (2 Sam. 23:1). Davidi mori kredencialet për të qenë këngëtar i kishës nga vetë Perëndia. Nga i morën shkruesit modernë të himneve të lavdëruara, kredencialet e tyre?
h) Ne nuk mund të këndojmë emrin “Jezus” nëse këndojmë Psalmet!
Ne përgjigjemi me katër konsiderata fillestare:
Së pari, shumë himne moderne nuk përmbajnë emrin Jezus, veçanërisht ato të shkruara nga Unitarianët.
Së dyti, të krishterët, dhe veçanërisht ata që pretendojnë të jenë Presbiterianë dhe të Reformuar, duhet më parë të pyesin: Ku na urdhërohet që të këndojmë fjalën Jezus? Sepse parimi rregullues (i përfshirë në rrëfimet e këtyre kishave) kërkon një justifikim për të kënduar fjalën “Jezus” në adhurimin publik.
Së treti, a gabuan etërit e reformuar dhe a ishte lavdërimi i tyre i mangët kur kënduan vetëm Psalmet e frymëzuara për shekuj (që nuk përfshinin fjalën “Jezus”)?
Së katërti, pse duhet të jetë vetëm emri “Jezus”? Po për emrat dhe titujt e tjerë të dhënë Atij? Psalmet i referohen Zotit tonë si “i vajosur” ose “Mesia” (Hebraisht) ose “Krisht” siç e marrim nga ekuivalenti grek. Kështu ne këndojmë për “Zotin dhe të vajosurin e Tij” (Psa. 2:2) dhe ne lavdërojmë Shpëtimtarin tonë duke kënduar “Perëndia yt, të ka vajosur me vaj gëzimi” (Psa. 45:7). Disa nga titujt e tjerë të Krishtit në Psalme: Biri i Zotit (Psa. 2:7), biri i njeriut (Psa. 8:1), bari (Psa. 23:1; 80:1), prifti sipas rendit të Melkizedekut (Psa. 110:4), shpëtimtari (Psa. 19:14), guri që ndërtuesit refuzuan (Psa. 118:22) dhe gjyqtari i gjithë tokës (Psa. 98:9). Te Psalmet, Jezusi gjithashtu quhet ZOT, Zot, Perëndi, shkëmbi ynë, kështjella jonë, kulla jonë e lartë, fortesa jonë, forca jonë, briri i shpëtimit tonë, mburoja jonë, etj.
Më e rëndësishmja, pyetja qëndron mbi një keqkuptim të idesë biblike të “emrit.” “Emri” i përdorur për Perëndinë (dhe Tre Personat e Perëndisë) nuk nënkupton thjesht kombinimin e zanoreve dhe bashkëtingëlloreve të folura ose të shkruara. Emri i Perëndisë është Perëndia i zbuluar. Dhe çfarë do të thotë emri “Jezus”? “Jezus” është një përkthim i ekuivalentit grek për Jozueun, që do të thotë “Jehova shpëton.” Kështu engjëlli udhëzon Jozefin: “Ti do ta quash emrin e tij Jezus, sepse ai do të shpëtojë popullin e tij nga mëkatet e tyre” (Mat. 1:21). Edhe pse fjala “Jezus” nuk gjendet në Psalme, emri “Jezus” sigurisht që gjendet. Në fakt, Psalmet janë të mbushura me emrin e Jezusit, Jehova shpëton. “Shpëtimi i përket ZOTIT” (Psa. 3:8), “shpëtimi i Izraelit” (Psa. 14:7), “Ne do të gëzohemi në shpëtimin tënd dhe në emrin e Zotit tonë” (Psa. 20:5), “O Zot, shpëtimi im” (Psa. 38:22) dhe “shpëtimi i Perëndisë” (Psa. 50:23) janë vetëm disa shembuj. Kur Simeoni i vjetër në tempull tha: “Sytë e mi kanë parë shpëtimin tënd” (Luka 2:30), ai fliste për Jezusin, të cilin e quajti “shpëtimi yt.”
Ne mund ta kthejmë këtë kritikë në të kundërt. Në shumë “himne” fjala “Jezus” gjendet, por emri “Jezus” është i korruptuar ose mohohet nga autorët Arminianë që mësojnë shlyerje universale, joefektive, duke u mbështetur në (hamendësimin e) vullnetit të lirë të mëkatarit. Atëherë, në kundërshtim me emrin Jezus (“Jehova shpëton”) dhe Psalmet (“Shpëtimi i përket ZOTIT” [Psa. 3:8]), njerëzit këndojnë për “një Jezus tjetër” dhe “një ungjill tjetër” (2 Kor. 11:4) — ungjilli që nuk varet vetëm nga Jezusi (Jehova shpëton), por nga Jehova dhe (hamendësimi i) vullnetit të lirë të mëkatarit.
Prandaj është qesharake të sugjerosh, siç kanë bërë disa, se, të ndalosh këndimin e kompozimeve njerëzore të pa frymëzuara në shërbimet e Ditës së Zotit të kishës, është e ngjashme me priftërinjtë jobesimtarë dhe Saducenjtë, të cilët urdhëronin apostujt “të mos flisnin dhe të mos mësonin në emër të Jezusit” (Veprat 4:18). Ne predikojmë Krishtin e kryqëzuar, ne lutemi në emër të Jezusit dhe mësojmë dhe këshillojmë njëri-tjetrin me Psalmet, ashtu sic na urdhëron Perëndia.
