Çfarë Teologjie Është Kjo?

Keqpërfaqësimi i Perëndisë dhe Kalvinizmit nga Dave Hunt

Përkthyer nga the-highway

Teksa lexoja librin më të fundit të Dave Hunt, Cfarë Dashurie është kjo? me nëntitullin “Shtrëmbërimi Kalvinist i Perëndisë”, ndjeva njëkohësisht një trishtim të thellë dhe një zemërim të drejtë. Isha i trishtuar sepse shumë të krishterë jodyshues dhe të pamësuar do të besojnë se Hunt është i saktë dhe kështu do të humbasin një nga minierat më të pasura të arit shpirtëror që ekziston, domethënë jetën dhe shkrimet e Zhan Kalvinit dhe të trashëgimtarëve të tij në besim. Unë isha i zemëruar sepse Hunt keqpërfaqëson dhe shpif qëllimisht si për Kalvinin ashtu edhe Kalvinizmin, dhe ai në këtë proces keqpërfaqëson rëndë vetë Perëndinë. Unë e di që keqpërfaqësimi i tij është i qëllimshëm, sepse shumë kalvinistë, përfshirë edhe mua, i shkruam vazhdimisht Hunt-it ndërsa libri po shkruhej, duke i vënë në dukje gabimet e tij dhe duke i kërkuar të ndalonte së keqpërfaqësuari atë që ne besojmë. Por për fat të keq, ai i injoroi me kokëfortësi korrigjimet tona dhe ai vazhdoi me shpejtësi të plotë.

Libri që doli është një katastrofë teologjike dhe shpirtërore e përmasave të mëdha. Nëse ti mbështetesh te tabloidët e supermarketeve si një burim i besueshëm lajmesh, ndoshta Hunt-i do të jetë i kënaqshëm për teologjinë tënde. Ai do të të japë të njëjtin lloj shpifjeje sensacionale si tabloidët, vetëm se ajo paraqitet sikur të ishte e bazuar biblikisht dhe historikisht. Por nëse dëshiron që të rritesh në njohjen tënde të Perëndisë së gjallë, të këshilloj ta lësh këtë teologji tabloidesh në raft.

Mua m’u desh të merrem me librin sepse një plak i mëparshëm po ua jepte atë disa prej pleqve të mi dhe të tjerëve, duke u thënë se është një kritikë e balancuar e teologjisë së reformuar. Në kopertinën e pasme të librit ka miratime entuziaste nga Chuck Smith, Elmer Towns, Tim LaHaye dhe të tjerë. LaHaye madje pohon: “Kalvinizmi … i afrohet në mënyrë të rrezikshme blasfemisë”. Disa familje janë larguar nga kisha ime për shkak të kësaj çështjeje, sepse unë mësoj atë që Shkrimi pohon qartë: se Perëndia, në mënyrë sovrane, zgjedh të shpëtojë disa, por jo të gjithë. Shpëtimi ynë mbështetet mbi themelin e zgjedhjes sovrane të Perëndisë për ne. Zgjedhja e Tij për ne është arsyeja shkaktare që ne zgjedhim të besojmë. Prandaj askush nuk mund të mburret për shpëtimin e vet, por vetëm në Zotin (1 Kor. 1:26–31; Gal. 1:15; Ef. 1:3–12).

Ankesa kryesore e Hunt-it kundër Kalvinizmit është pikëpamja e tij se Perëndia nuk është plotësisht i dashur ndaj çdo personi. Ai argumenton se nëse Perëndia mund ti shpëtonte të gjithë, por zgjodhi të shpëtojë vetëm disa, Ai është imoral dhe i padrejtë, ashtu sikur dikush që kishte mundësi të shpëtonte një njeri që po mbytet, por zgjodhi që të mos e bëjë, do të ishte imorale (fq. 111–112, 114–115). Pikëpamja e Hunt-it është se Perëndia dëshiron që të gjithë të shpëtohen dhe Ai e ka bërë shpëtimin të disponueshëm për të gjithë. Tani i takon individit të përgjigjet dhe çdo person në vetvete, është i aftë që të përgjigjet. Nëse njerëzit nuk janë në gjendje që t’i përgjigjen ungjillit me vullnetin e tyre të lirë, atëherë oferta e shpëtimit nga Perëndia nuk do të ishte e sinqertë, por një tallje. Ajo do të ishte sikur Perëndia të varte një litar mbi kapjen e një njeriu të bllokuar në një pus të thellë, duke thënë: “Kap litarin.” Këto janë argumentet e Hunt-it.

Këto argumente janë mjaft në përputhje me logjikën njerëzore, por pyetja vendimtare është: a janë ato në përputhje me zbulesën biblike? Hunt hamendëson gabimisht se oferta e lirë e ungjillit për të gjithë, nënkupton që njerëzit të cilëve ajo u ofrohet, janë të aftë që të përgjigjen. Por ka shumë Shkrime që deklarojnë drejtpërdrejt paaftësinë e mëkatarit për t’iu përgjigjur së vërtetës shpirtërore (Gjoni 6:44, 65; 8:43; Rom. 3:10–18; 8:6–8; 1 Kor. 2:14; 2 Kor. 4:4; Ef. 2:1–3; etj.). Hunt i hedh poshtë ose i zbut të gjitha këto pasazhe, duke thënë se ato nuk mund të nënkuptojnë atë që thonë kalvinistët se nënkuptojnë, sepse po të nënkuptonin kështu, mëkatarët nuk do të mund t’i përgjigjeshin ungjillit dhe kështu oferta e ungjillit nuk do të ishte e vlefshme. Me fjalë të tjera, ai arsyeton në mënyrë rrethore, ai hamendëson atë që ai më vonë “provon”. Por ai nuk e pranon mësimin e qartë të Fjalës së Perëndisë mbi paaftësinë njerëzore për të kërkuar Perëndinë për shkak të rënies. Duke vepruar kështu, Hunt tërheq Perëndinë në shenjtërinë e Tij absolute poshtë, duke e bërë Atë të arritshëm për njeriun e rënë. Dhe ai e lartëson njeriun mëkatar e krenar duke i thënë se është në gjendje të zgjedhë Perëndinë në cdo kohë që ai të dojë.

Duke hedhur poshtë prishjen e plotë (paaftësinë), ai vazhdon të hedhë poshtë të pesë të ashtuquajturat pika të Kalvinizmit. Hunt pohon se Perëndia nuk mund të ketë zgjedhur në mënyrë sovrane disa për shpëtim, sepse atëherë Ai do të ishte jo i dashur dhe i padrejtë. Nuk ka rëndësi që në një nga zbulesat më të hershme të Perëndisë për Veten e Tij, Ai deklaron qartë: “Do të fal atë që do të fal dhe do të mëshiroj atë që do të mëshiroj” (Eksodi 33:19). Kjo deklaratë humbet çdo kuptim nëse Perëndia është i hirshëm dhe i mëshirshëm ndaj çdo personi njësoj. Që në fillim, Perëndia vendos të drejtën e Tij si Perëndi i shenjtë për të zgjedhur disa dhe për të refuzuar të tjerë, jo mbi bazën e meritës njerëzore (sepse nuk ka), por mbi bazën e vullnetit të Tij sovran. Por Hunt ia mohon Perëndisë këtë të drejtë sovrane, pavarësisht zbulesës së bollshme biblike.

Në procesin e paraqitjes dhe mbrojtjes së pikëpamjes së tij humaniste (dhe jobiblike) për Perëndinë, Hunt sulmon Kalvinin dhe Kalvinizmin, ose të paktën mendon se kjo është ajo që ai po bën. Në fakt, Hunt nuk kupton as disa nga mësimet bazë të Kalvinizmit, megjithëse mendon se ai i kupton. Kështu, që nga fillimi dhe pothuajse në çdo faqe, Hunt keqpërfaqëson atë që besojnë kalvinistët. Edhe pse ai nuk pajtohet me atë që ata besojnë në të vërtetë, në pjesën më të madhe ai po ngre dhe po sulmon një karikaturë që, ndonjëherë ka njëfarë ngjashmërie me gjënë reale, por më shpesh është aq larg saj saqë edhe kalvinistët e informuar biblikisht do ta sulmonin atë. Ata thjesht nuk do ta etiketonin atë si Kalvinizëm, siç bën gabimisht Hunt. Ja disa (nga shumë) shembuj:

• Hunt thotë se Kalvinizmi kufizon hirin shpëtues të Perëndisë vetëm për disa të zgjedhur, duke lënë shumicën e njerëzimit pa shpresë ose mundësi shpëtimi (fq. 78). Oferta e shpëtimit u zgjatet vetëm të zgjedhurve (fq. 103). E vërteta është se kalvinistët besojnë se hiri shpëtues i Perëndisë ofrohet lirisht për të gjithë botën dhe se do të ketë një turmë të panumërt në qiell nga çdo fis mbi tokë, të blerë me gjakun e Jezusit (Zbul. 5:9–12).
• Hunt thotë se Kalvinizmi e vendos fajin për mëkatin dhe dënimin e mëkatarëve plotësisht mbi Perëndinë që paracaktoi gjithçka që të përfundonte në atë mënyrë (fq. 84). Perëndia i bën të gjithë njerëzit të mëkatojnë (fq. 42). E vërteta është se kalvinistët besojnë se megjithëse të gjitha gjërat janë nën dekretin sovran të Perëndisë (Ef. 1:11), Ai nuk është autori i mëkatit. Mëkatarët janë përgjegjës për vetë dënimin e tyre dhe askush nuk mund ta fajësojë Perëndinë se pse është në ferr. Unë personalisht e drejtova Hunt-in te Rrëfimi i Besimit të Uestministerit, kapitulli 3, paragrafi 1, për deklaratën e reformuar se si Perëndia është sovran mbi gjithçka dhe megjithatë, Ai nuk është përgjegjës për mëkatin. Por Hunt zgjodhi ta injorojë këtë dhe të vazhdojë me akuzën e tij shpifëse.
• Hunt thotë se Kalvinizmi mohon çdo zgjedhje të vërtetë për njerëzimin (fq. 89). Së bashku me këtë, kalvinistët mohojnë se njerëzit kanë vullnet (fq. 94). “Sipas Kalvin-it, shpëtimi nuk kishte të bënte fare me faktin nëse një person besonte ungjillin apo jo” (fq. 42). E vërteta është se Kalvini dhe kalvinistët besojnë në zgjedhjen dhe vullnetin njerëzor. Megjithatë, ata pohojnë se njerëzit e rënë janë, madje siç e shprehu edhe arminiani John Wesley, “të lidhur fort në mëkat dhe në natën e natyrës”, të paaftë që të zgjedhin shpëtimin pa veprimin sovran të Perëndisë në zemrat e tyre. Nuk jam i sigurt se ku e gjeti Hunt akuzën qesharake se Kalvini e ndau shpëtimin nga besimi. Një lexim i thjeshtë i kapitujve të tij mbi besimin dhe pendimin tek Institutet e Fesë së Krishterë (Libri 3, kapitujt 2 & 3) do të tregojë se Hunt ose nuk e ka lexuar Kalvinin ose po e keqpërfaqëson qëllimisht.
• Hunt thotë: “Kalvinizmi paraqet një Perëndi që e mbush ferrin me ata që Ai mund t’i shpëtonte, por përkundrazi i dënon sepse nuk i do” (fq. 116). Hunt deklaron me guxim se nëse Perëndia nuk u tregon mëshirë të gjithëve kur të gjithë janë njësoj fajtorë, atëherë Ai e shtrembëron drejtësinë (fq. 115)! E vërteta është se kalvinistët pohojnë se Perëndia është i fuqishëm të shpëtojë të gjithë ata që zgjedh të shpëtojë (p.sh., apostullin Pal). Por Ai nuk ia ka borxh shpëtimin askujt. Për arsye të njohura vetëm në këshillin e fshehtë të vullnetit të Tij, Perëndia zgjodhi të përlëvdohet si në shpëtimin e të zgjedhurve të Tij, ashtu edhe në dënimin e drejtë të atyre që janë rebeluar kundër Tij. I gjithë argumenti i Palit te Romakëve 9 është se, si Poçari hyjnor, Perëndia ka të drejtën sovrane të bëjë disa enë për mëshirë dhe disa për zemërim, dhe se ne nuk kemi bazë për të vënë në dyshim atë që Ai bën. Bibla është gjithashtu e qartë se dashuria e Perëndisë nuk zbulohet në mënyrë të njëtrajtshme për të gjithë. Ai e deshi Izraelin, por nuk zgjodhi t’i donte kombet përreth në të njëjtën shkallë (Ligji i Ripërtërirë 7:6–8). Në vullnetin e Tij të pakuptueshëm, Ai lejoi kombet për shumë shekuj të ndiqnin rrugën e tyre në errësirë shpirtërore. Ai u dha atyre dëshminë e mirësisë së Tij përmes krijimit dhe hirit të përbashkët, që është e mjaftueshme për t’i dënuar, por jo e mjaftueshme për t’i shpëtuar (Veprat 14:16–17; Rom. 1:18–32). Megjithatë, cuditërisht, kundër si Shkrimit ashtu edhe historisë, Hunt argumenton se Perëndia i do të gjithë paganët saktësisht njësoj siç e do nusen e Tij të zgjedhur, kishën. Do të doja që ai të përgjigjej se si Perëndia i deshi indianët amerikanë që jetonin këtu 3,000 vite më parë në të njëjtën shkallë siç e deshi mbretin David dhe iu zbulua atij? Një vështrim i shpejtë në botën e sotme tregon se jo të gjithë kanë një mundësi të barabartë për të dëgjuar dhe për t’iu përgjigjur ungjillit.

Për të diskredituar Kalvinizmin, Huntit i duhet që të diskreditojë Kalvinin dhe Institutet e tij të famshme. Në mënyrë të pabesueshme, Dave Hunt i hedh poshtë Institutet me një gjykim të vetëm gjithëpërfshirës, duke shpallur se ato rrjedhin nga dy burime kryesore: Agustini i Hipos dhe Bibla latine Vulgata (fq. 38)! Meqë Zhan Kalvin ishte një i kthyer i ri kur shkroi botimin e parë të Instituteve, ato “nuk mund të kenë ardhur nga një kuptim i thellë dhe plotësisht i zhvilluar ungjillor i Shkrimit.” Por Hunt nuk përmend nëse ato në të vërtetë pasqyrojnë një kuptim të tillë apo jo! Nëse ato ishin kaq sipërfaqësore sa pretendon Hunt, pse ato patën një ndikim kaq të thellë, jo vetëm në brezin e tij, por edhe te studiues të perëndishëm të krishterë gjatë shekujve, deri në ditët e sotme? Unë mund të dëshmoj personalisht se nga qindra libra njerëzorë që kam lexuar, asnjë nuk e rivalizon Institutet për thellësinë e tyre shpirtërore. Kalvini përdor Shkrimin për të lartësuar Perëndinë dhe për të më përulur mua si mëkatar, siç pak shkrues mund ta bëjnë.

Sa për njeriun Kalvin, Hunt pohon se ai ishte aq shumë i ndikuar nga Agustini saqë nuk u çlirua kurrë vërtet nga rrënjët e tij katolike romane. Ai i hedh plotësisht poshtë shkrimet e Agustinit duke pohuar: “Kalvini piu nga një rrjedhë shumë e ndotur kur përqafoi mësimet e Agustinit! Si mund të zhytej dikush në një herezi kaq ndotëse pa u ngatërruar dhe infektuar?” (fq. 51). Duhet të pyes veten: a e ka lexuar Hunt ndonjëherë Agustinin? Unë kam lexuar pjesë të konsiderueshme të veprave të Agustinit, dhe ndonëse ai padyshim u njollos në mënyrë të keqe në disa pika nga Kisha Katolike, ai gjithashtu kishte një të kuptuar të fortë biblike të shumë doktrinave thelbësore të krishtera. Ta hedhësh poshtë njeriun si “një rrjedhë shumë të ndotur” dhe si përhapës të “herezisë ndotëse” tregon injorancën dhe gabimin e Hunt-it, jo të Agustinit.

Gjithashtu, ndërkohë që Kalvini shpesh e citon Agustinin në mënyrë të favorshme (sepse ka shumë gjëra të favorshme për t’u cituar dhe sepse Kalvini nuk kishte pothuajse burimet teologjike që kemi ne sot), ai shpesh nuk pajtohet me Agustinin kur mendon se ky nuk e ka interpretuar drejt Shkrimin. Burimi i vetëm i së vërtetës për Kalvinin ishte Bibla, siç e demonstron me shumë aftësi libri i shkëlqyer i T. H. L. Parker, “Predikimi i Kalvinit (Calvin’s Preaching)”. Përsëri, po ti kishte lexuar Hunt me kujdes qoftë Agustinin, qoftë Kalvinin, ai do të kishte parë se këta burra kërkonin t’i bazonin mësimet e tyre vetëm në Bibël. Sigurisht që të dy bënë gabime. Kush nuk bën? Por lexoji këta burra dhe do të ndiesh: “Ata e njihnin Perëndinë në një mënyrë që unë nuk e njoh!”

Hunt e paraqet Kalvinin si tiranin e lig të Gjenevës që kërkonte t’u impononte njerëzve Hirin e Parezistueshëm, në përputhje me pikëpamjen e tij se Kalvini mohonte çdo fuqi zgjedhjeje te njeriu (fq. 62–63). “Kalvini ushtroi autoritet po ashtu si papati që tani ai e përçmonte” (fq. 63). Hunt e akuzon Kalvinin se ushtroi “kontroll diktatorial mbi popullsinë” (fq. 64). Ai miratoi përdorimin e torturës për të nxjerrë rrëfime, duke përfshirë torturën mizore 30-ditore të një viktime që më pas u lidh në një hu, iu gozhduan këmbët dhe iu pre koka (fq. 65). Dhe, natyrisht, Hunt fajëson Kalvinin për djegien e Michael Servetusit pa u dhënë lexuesve asnjë kontekst historik (fq. 68–70). Hunt përfundon: “Sjellja e Kalvinit ditë pas dite dhe vit pas viti ishte pikërisht e kundërta e asaj që ai do të kishte qenë po të ishte i udhëhequr vërtet nga Fryma e Perëndisë” (fq. 72). Në të gjitha këto akuza, Hunt po i bën jehonë kritikëve militantë anti të krishterë, si Voltaire, Will Durant, Erich Fromm dhe të tjerë (shih Christian History [Vëll. V, Nr. 4], fq. 3).

Natyrisht që, Kalvini kishte armiq, madje edhe në kohën e tij, të cilët kapeshin pas dobësive të tij dhe i ekzagjeronin ato në përpjekje për ta njollosur, sepse nuk u pëlqente mësimi i tij. Çdo njeri i perëndishëm mund të presë një trajtim të tillë, në një shkallë apo në një tjetër (Mat. 5:11–12; Luka 6:26; 2 Tim. 3:12). Por kushdo që ka lexuar biografinë e Kalvinit nga T. H. L. Parker, librin e tij “Predikimi i Kalvinit (Calvin’s Preaching)”, ose jetën e Kalvinit nga Theodore Beza (Beza ishte nxënësi dhe pasuesi i Kalvinit në Gjenevë), do të tmerrohet se si një njeri që pohon se është i krishterë mund ta sulmojë një njeri të madh të Perëndisë si Kalvini me aq pamëshirë sa bën Hunt. Për Kalvinin, Beza tha: “Unë kam qenë dëshmitar i tij për gjashtëmbëdhjetë vjet dhe mendoj se kam plotësisht të drejtë të them se në këtë njeri, iu shfaq të gjithëve një shembull të jetës dhe vdekjes së të krishterit, në një mënyrë të tillë që nuk do të jetë e lehtë që të zhvlerësohet dhe do të jetë e vështirë që të imitohet” (Christian History, po aty, fq. 2).

Fakti i qartë historik është se puritanët e perëndishëm, përfshirë John Bunyan dhe John Owen, plus gjigantët shpirtërorë Jonathan Edwards, George Whitefield, Charles Simeon, Charles Spurgeon, teologët e Princeton-it, Martyn Lloyd-Jones, Francis Schaeffer dhe shumë të tjerë, të gjithë e kanë parë Kalvinin jo vetëm si një teolog të mprehtë, por gjithashtu edhe si një model të madh perëndishmërie. Unë i kam lexuar Institutet, rreth gjysmë duzine biografish të Kalvinit, mijëra faqe të komentarëve të tij, shumë libra rreth Kalvinit dhe teologjisë së tij, dhe disa libra me predikimet e tij. Nuk kam hasur kurrë në ndonjë gjë që i afrohet karikaturës së Hunt-it për këtë njeri. Unë pajtohem me teologun e ditur skocez William Cunningham, i cili tha: “Kalvini është njeriu që, pas apostullit Palit, i ka bërë më shumë mirë njerëzimit” (Christian History, po aty). Sulmi i Hunt-it është thjesht i pamundur. Një tiran i lig dhe mizor nuk do të mund të kishte shkruar pikëpamje kaq madhështore për Perëndinë dhe depërtime kaq të thella në Fjalën e Perëndisë siç gjenden në shkrimet e Kalvinit. Kur kaq shumë njerëz të mëdhenj të Perëndisë i bëjnë nderim Kalvinit, a nuk duhej që Hunt të ndalej të paktën për të menduar se mund t’i kishte shpëtuar diçka?

Një problem tjetër madhor me veprën e Hunt-it është manipulimi joakademik i materialit burimor për t’iu përshtatur qëllimeve të tij. Për sulmet e tij ndaj Kalvinit, ai shpesh citon militantin anti të krishterë Will Durant pa përmëndur kurrë se po citon një armik të besimit. Ai citon shpesh liberalin Frederic Farrar pa përmëndur anësinë e tij teologjike. Edhe pse Hunt në shkrimet e tjera është fuqimisht anti-katolik, ai përdor udhëheqësin pro-katolik të Lëvizjes së Oksfordit, Edward Bouverie Pusey, kur ky pajtohet me të kundër Kalvinizmit. Por nga Hunt nuk ka asnjë përmendje, madje as në një poshtë-shënim, të anësisë teologjike të burimeve të tij. Lexuesit e paditur do të mendonin se ai po citon burra të mëdhenj të besimit.

Por shumë më keq është mënyra se si ai përdor burimet për të “provuar” gabime të hapura historike! Ai citon një burim (fq. 19) që, ndër të tjera, pretendon se Richard Baxter, John Newton dhe John Bunyan kundërshtuan Kalvinizmin! Kushdo që i ka lexuar këta burra e di se ata të gjithë ishin mbrojtës të fortë të zgjedhjes sovrane të Perëndisë. (Baxter mbante një shlyerje universale, por gjithashtu mbante fort prishjen njerëzore dhe zgjedhjen sovrane të Perëndisë.) Në të njëjtën faqe, ai nxjerr një citim nga autobiografia e Charles Spurgeon për të provuar se Spurgeon ishte kundër shlyerjes së kufizuar. Por në kontekstin origjinal, Spurgeon po argumentonte në favor të shlyerjes së kufizuar! Në fakt, Spurgeon pohon se mësimi se Krishti vdiq për të gjithë është “një mijë herë më i neveritshëm se cilado prej atyre pasojave që thuhet se lidhen me doktrinën kalviniste të shpengimit të veçantë”. Më vonë (fq. 122), Hunt citon “një studiues britanik që i njihte mirë shkrimet dhe predikimet e Spurgeon-it” përsëri për të njëjtin përfundim se Spurgeon refuzonte shlyerjen e kufizuar dhe i jepte liri vullnetit të njeriut. Megjithatë në bibliografinë e tij, Hunt liston predikimin e Spurgeon-it “Vullneti i Lirë një Skllav (Free Will a Slave),” ku Spurgeon e kundërshton vullnetin e lirë. Iain Murray te libri i tij “Spurgoni i Harruar (The Forgotten Spurgeon) f.81” dokumenton gjerësisht se Spurgeon jo vetëm që e pohonte “shlyerjen e kufizuar”; por ai gjithashtu argumentonte se ata që e mohojnë atë, dobësojnë dhe minojnë tërë doktrinën e shlyerjes zëvendësuese. Në autobiografinë e tij (1:168), Spurgeon e quajti Arminianizmin (që është pikëpamja e Dave Hunt-it, edhe pse Hunt e mohon, pasi ai mban sigurinë e përjetshme) herezi dhe thotë qartë: “Kalvinizmi është ungjilli, dhe asgjë tjetër.” Ose Hunt është një studiues shumë i pakujdesshëm, ose ai po përpiqet qëllimisht të mashtrojë lexuesit e tij duke i bërë ata të mendojnë se Spurgeon është në anën e tij, kur ai e di shumë mirë që nuk është.

Në faqen 102, Hunt citon përsëri Spurgeon-in dhe pretendon se ai “nuk mund ta pranonte mësimin se rilindja vinte përpara besimit në Krishtin përmes ungjillit.” Qartazi, ai po e citon Spurgeon-in jashtë kontekstit për qëllimet e tij (siç bën shpesh), pa asnjë kuptim të teologjisë së Spurgeon-it. Iain Murray (po aty, f. 90) dokumenton hollësisht se Spurgeon besonte se besimi dhe pendimi janë të pamundura përpara se Perëndia ta rilindë mëkatarin. Për shembull, Murray (f. 94) citon Spurgeon-in duke thënë se pendimi dhe besimi janë “rezultati i parë i dukshëm i rilindjes.” Dhe: “Pendimi ungjillor nuk mund të ekzistojë kurrë në një shpirt të paripërtërirë.” Murray jep shumë shembuj të tjerë. Spurgeon besonte “se vepra e rilindjes, kthimit, shenjtërimit dhe besimit nuk është një akt i vullnetit dhe fuqisë së lirë të njeriut, por i hirit të fuqishëm, veprues dhe të parezistueshëm të Perëndisë.”

Në faqen 100 është një shembull tjetër se si Hunt i përdor citimet jashtë kontekstit për ta bërë kundërshtarin të duket keq dhe veten e tij të duket mirë. Ai citon R. C. Sproul në një mënyrë që të tingëllojë sikur Sproul po e miraton plotësisht pikëpamjen “se Perëndia nuk është aq i dashur ndaj” mëkatarëve. Por në kontekstin para dhe pas në librin e Sproul-it, Sproul po ngre një kundërshtim që mund ta bëjë një kritik, duke e pranuar atë për hir të argumentit dhe pastaj, duke ngritur një pyetje tjetër për të treguar se pyetja e kritikut është e gabuar. Hunt e heq kontekstin dhe kështu e bën Sproul-in të duket sikur po thotë diçka që ai nuk po e thotë fare! Kjo është një praktikë jashtëzakonisht e dobët akademike dhe argumentuese nga ana e Hunt-it.

Në faqen 99, Hunt zbulon padijen e tij teologjike kur thotë se J. I. Packer kundërshton kalvinistët e tjerë dhe madje veten kur deklaron se rilindja vjen pas besimit dhe drejtësimit. Pastaj Hunt citon një fjali nga Packer që flet për drejtësimin me anë të besimit, jo për rilindjen! Këto janë terma të ndryshëm teologjikë me kuptime të ndryshme, siç do ta dinte kushdo me një kuptim qoftë edhe fillestar të teologjisë! Por kjo nuk ka rëndësi — Hunt e diskrediton Packer-in para lexuesit jodyshues dhe kjo është gjithçka që i intereson Hunt-it.

Do të ishte e lehtë që ta zgjeroja këtë shqyrtim në përmasat e një libri, sepse gabimet, logjika e gabuar dhe keqpërfaqësimi i rëndë i Kalvinizmit dhe i Perëndisë së Biblës vazhdojnë pa pushim. Dilema ime, si në korrespondencën personale me Hunt-in përpara botimit të librit, ashtu edhe në leximin e vetë librit, ka të bëjë me integritetin personal të Hunt-it. Nëse ai është sinqerisht i paditur për atë që besojnë kalvinistët, ai nuk duhej ta kishte shkruar librin derisa të fitonte një kuptim të drejtë të pikëpamjeve të tyre. Nuk është se Hunt nuk u përball për këtë më parë. Një numër burrash të reformuar përveç meje e paralajmëruan se ai po e keqpërfaqësonte besimin e reformuar. Por ai i injoroi këto paralajmërime dhe vazhdoi të sulmonte. Ai e pranon këtë në kapitullin 2, duke pretenduar se kalvinistët janë elitistë dhe se nëse Kalvinizmi është aq i vështirë për t’u kuptuar saqë Hunt nuk mund ta kuptojë, atëherë ai nuk duhet të jetë biblik. Megjithatë, unë njoh shumë që janë të rinj në besim dhe që i kuptojnë mjaft mirë këto doktrina. Hunt duhej të kishte ndaluar mjaftueshëm për të kuptuar pikëpamjen kundërshtare që të mos e keqpërfaqësonte atë. Sulmet e tij këtij argumenti të shtrëmbëruar thjesht e diskreditojnë atë si një kritik serioz.

Megjithëse Hunt do të kundërshtonte fuqishëm, unë besoj se në rrënjë të sulmit të tij shpifës kundër Kalvinit dhe kalvinistëve, dhe të akuzave të tij blasfemuese kundër Perëndisë së Biblës, qëndron refuzimi i tij për t’iu nënshtruar zbulesës së qartë biblike që nuk përshtatet me logjikën njerëzore. Pasi pohon se Perëndia ka mëshirë për kë do dhe e ngurtëson kë do, Pali ngre kundërshtimin: “Do të më thuash atëherë: ‘Pse ende më qorton? Kush në fakt, mund t’i rezistojë vullnetit të Tij?’” (Rom. 9:19). Përgjigjja logjike e Dave Hunt-it është: “Arsyeja pse Perëndia me të drejtë mund të gjejë faj është se Ai i ka dhënë vullnet të lirë dhe mundësinë për shpëtim çdo njeriu.” Kjo ka kuptim të përsosur logjik. Por problemi është se kjo nuk është përgjigjja biblike! Përgjigjja biblike është: “Po kush je ti, o njeri, që i kundër-përgjigjesh Perëndisë? A mund ti thotë ena mjeshtrit: ‘Përse më bëre kështu?’” Me fjalë të tjera, përgjigjja e Perëndisë është: “Ti nuk ke të drejtë që të bësh pyetjen!”

Unë e pranoj, kjo përgjigje nuk është e kënaqshme logjikisht! Vite më parë, si student kolegji, unë luftoja me Palin për këtë, duke e akuzuar se po shmangej pikërisht aty ku mua më duhej përgjigjja. Pastaj një ditë, ndërsa po debatoja me Palin, Zoti m’i hapi sytë për të parë. Ai po thoshte: “Unë iu përgjigja pyetjes! Ty thjesht nuk të pëlqen përgjigjja!” Atëherë kuptova se unë duhej t’i nënshtrohesha asaj që Perëndia kishte shkruar përmes Palit. Atë ditë u bëra “kalvinist”, edhe pse nuk kisha lexuar ende asnjë faqe të Kalvinit. Nëse Dave Hunt do ta nënshtronte logjikën e tij ndaj zbulesës së Perëndisë në Shkrim, edhe ai do të bëhej ajo që ai tani e urren dhe e keqpërfaqëson rëndë — një kalvinist! Mos e humb kohën duke lexuar Dave Hunt-in. Merr një kopje të Instituteve të Kalvinit dhe fillo të ushqehesh me madhështinë e Perëndisë!

Pastor Steven J. Cole
Flagstaff, Arizona
Webpage: http://www.fcfonline.org/