Imazhi për Veten: “E Urrej Veten Time”
Nga Marteen Kuivenhoven; Burimi: Baneri i së Vërtetës së Hirit Sovran, 2008
Shumë prej nesh ndoshta i kanë thënë këto fjalë ose të paktën i kanë menduar për veten në një moment: E urrej veten time. Pavarësisht nëse nuk i përmbushe pritshmëritë e tua apo të dikujt tjetër, ti u ndjeve shumë keq për veten. Ti e qorton veten sepse nuk e përfundove pasimin në futboll që mund të kishte fituar ndeshjen. Ti je i ashpër me veten sepse gabove një pyetje në test që mund të kishte siguruar notën që synoje, dhe kështu ndihesh inferior ndaj të tjerëve. Ndoshta kjo vjen sepse ti mendon se nuk je në nivelin e të tjerëve, qoftë në veshje, pamje apo aftësi. Ti shikon përreth, përpiqesh të arrish standardin, dështon dhe përfundon duke thënë: “Thjesht e urrej veten time.” Askush rreth teje nuk mund të të ngrejë në një nivel ku të ndihesh mjaftueshëm i respektueshëm për të funksionuar mirë. Kush ti je dhe se si mendojnë të tjerët për ty të shqetëson pa fund. A është në rregull ta shohim veten në këtë mënyrë? A na lejohet ta urrejmë plotësisht veten për shkak të pritshmërive të të tjerëve apo edhe të tonave?
Kur ne përjetojmë këtë vetë-urrejtje, ne jemi skllevër të asaj që mendojnë të tjerët; ne jemi skllevër të frikës nga njeriu. Ne duhet të jemi të kujdesshëm kur themi “E urrej veten time” në lidhje me standardet e të tjerëve ose tonat, nëse ato janë jobiblike ose thjesht jorealiste. Ne mund të zhgënjehemi për performancën tonë në ndonjë fushë të jetës dhe të përpiqemi të bëjmë më mirë, por nuk duhet të lejojmë që ky zhgënjim të shndërrohet në vetë-urrejtje; ne nuk duhet ta lejojmë atë të kontrollojë jetën tonë. Pritshmëritë e papërmbushura, zhgënjimi dhe vetë-urrejtja çojnë në një imazh jobiblik dhe jorealist të vetes. Kjo të bën ty të madh dhe Perëndinë të vogël.
Megjithatë, ka vend në jetën tonë për një vetë-urrejtje biblike. Merr parasysh fjalët e Jobit: “Prandaj ndiej neveri ndaj vetes dhe pendohem mbi pluhurin dhe hirin” (Jobi 42:6). Jobi kishte vuajtur jashtëzakonisht si rezultat i sitjes dhe sprovimit nga Satani për të parë nëse ai do të mbetej i drejtë. Në mes të gjithë kësaj, ai vuri në dyshim qëllimin e Perëndisë dhe mendoi se dinte më mirë se Perëndia. Ai u përpoq ta drejtonte Perëndinë në mes të dhimbjes dhe mundimit të tij, por Perëndia e solli Jobin në realitet me pyetje që zbuluan fuqinë dhe urtësinë e Tij. Jobi kuptoi madhështinë e karakterit dhe qëllimit të Perëndisë në jetën e tij dhe kjo e çoi në rrëfimin e tij në kapitullin 42. Jobi kishte marrë një shkëndijë të Perëndisë — dhe në atë dritë ai thotë këto fjalë vetë-urrejtjeje. Ai e urrente veten për shkak të asaj që është Perëndia: i urtë dhe i përsosur në karakter dhe plan. Kjo vetë-urrejtje e çoi në pendim për mendimin se dinte më mirë se Perëndia, për rebelimin kundër Tij. Jobi u përul përpara Perëndisë. Ai ishte i vogël dhe Perëndia i madh.
Ky është një imazh biblik i vetes dhe fillimi i restaurimit të imazhit tonë në dritën e asaj që është Perëndia. Kur ne e përbuzim veten tonë në mënyrë biblike, kjo është rezultat i shikimit të karakterit dhe qëllimit të Perëndisë në jetën tonë dhe i të parit se kush jemi ne në dritën e karakterit dhe planit të Tij të përsosur, pa të meta. Ne do ta shohim veten si mëkatarë që kanë nevojë për shpengim, të blerë nga mëkatet tona dhe pasojat e tyre me anë të gjakut të Jezusit. Ne do të shohim nevojën për restaurim për të rikthyer plotësisht imazhin e Perëndisë në jetën tonë. Një vetë-urrejtje biblike do të na zbresë nga froni dhe ne do ta pranojmë Perëndinë si Sundimtarin e jetëve tona. Ajo do të na çojë të themi bashkë me Jobin: “Ndiej neveri ndaj vetes dhe pendohem për mëkatshmërinë time.” Në ç’mënyrë i thua ti këto fjalë: “Unë e urrej veten time”?
