Psalmi 88 – Miku im më i Ngushtë është Errësira
Nga
“Ke larguar nga unë miqtë dhe të njohurit e mi; miku im më i ngushtë është errësira.”
Psalmi 88:18
Psalmet shpesh janë tronditëse në sinqeritetin e tyre. Ato na tregojnë se ndonjëherë bijtë e Perëndisë kanë jetë të vështira. Nga të gjithë Psalmet, Psalmi 88 është më i errëti. Ndryshe nga psalmet e tjera, ky Psalm nuk përfundon me shpresë, lavdërim apo falenderim. Hemani e mbyll psalmin e tij me fjalët: “Miku im më i ngushtë është errësira.”
Një mik është dikush me të cilin ti ndan thellësisht. Miqtë janë besnikë kur të tjerët nuk janë. Ata festojnë gëzimet e jetës me ne dhe vajtojnë me ne në dhimbjen tonë. Në këtë psalm, Hemani përfundon duke thënë se miku i tij më i ngushtë është errësira. Ai e thotë këtë sepse shpirti i tij është i ngopur plot me mundime (v. 3). Ai është gjithashtu i larguar nga të tjerët (v. 4–5). Ky izolim shpjegohet në vargun 8, ku ai thotë: “Ti më ke lënë pa miqtë e mi; më ke bërë për ta një gjë të neveritshme.” Në vargun 18 ai rikthehet te kjo: “Ke larguar nga unë miqtë dhe të njohurit e mi.”
Përveç kësaj, ai është i izoluar dhe i larguar edhe nga Perëndia. Në vargun 6 ai na tregon se zemërimi i Zotit rëndon mbi të. Ai është i mposhtur nga zemërimi i Perëndisë dhe kjo e zhyt në thellësitë më të errëta. Në vargun 14 ai shkon edhe më tej, duke thënë se Perëndia e ka refuzuar dhe ka fshehur fytyrën nga ai. Dhe në vargun 16 ai thotë se tmerret e Perëndisë e kanë asgjësuar.
Hemani përjeton një tmerr dhe pikëllim të thellë, dhe është krejtësisht i vetëm. Nuk ka askënd që e kupton vërtet, askënd që kujdeset vërtet, askënd që mund të ndihmojë. Kur ai sheh jetën e tij, ai thotë: “Po, kam një mik. Emri i tij është errësira.” Ai po jeton në ferrin e tij të vogël privat, dhe askujt nuk i intereson.
Ky është një psalm tronditës sepse përshkruan jetën e një besimtari. Psalmi 88 u frymëzua nga Fryma e Shenjtë dhe u përfshi në Bibël. Perëndia na thotë këtu se edhe pse Ai vjen tek ne me një mesazh shprese, paqeje dhe gëzimi, këto nuk janë përvoja e çdo besimtari. Ndonjëherë, të krishterët vuajnë në mënyrë të thellë në një botë të thyer. Disa të krishterë ndihen të dekurajuar dhe vetëvrasës; ata ndihen të braktisur nga familja, miqtë dhe madje edhe nga Perëndia vetë. Disa të krishterë ndihen se errësira është miku i tyre i vetëm.
Nëse ndonjëherë keni ndjerë që errësira është miku juaj më i ngushtë, Zoti po ju thotë: kjo nuk do të thotë se nuk jeni të krishterë. Psalmi 88 na përball me realitetin që të jesh në një marrëdhënie besëlidhjeje me Perëndinë nuk do të thotë se do të shpëtojmë nga shkatërrimi i një bote të rënë.
Pra, si mund të ecim përpara nëse jemi në situatën e Hemanit? Së pari, ne duhet të vlerësojmë errësirën e këtij Psalmi. Ata persona që janë thellësisht të dëshpëruar ose të trazuar mund të gjejnë ngushëllim të vërtetë në këtë Psalm, sepse ai jep një portret të saktë të ndjenjave të tyre. Duke përfshirë këtë psalm në Bibël, Perëndia na tregon se Ai kupton vërtet thirrjet më të dëshpëruara të zemrës njerëzore. Edhe nëse nuk ka askënd tjetër që kupton, Ai kupton.
Ne duhet të vëmë re gjithashtu se Hemani e çon errësirën e tij tek Zoti. Në vargun 1 ai thotë: “O Zot, Perëndi i shpëtimit tim, unë bërtas ditë e natë para teje. Arriftë deri te ti lutja ime; vëri veshin britmës sime.” Perëndia na mëson këtu se nëse jemi thellësisht të dëshpëruar, me mendime vetëvrasëse, të shqetësuar ose të rrethuar nga tmerrët, atëherë mund ta çojmë këtë tek Ai dhe Ai do të na ndihmojë. Kjo është një gjë shumë e rëndësishme për t’u mbajtur mend. Ndonjëherë ne përballemi me tundimin tërheqës për të kthyer shpinën ndaj Perëndisë. Nëse kemi mëkatuar rëndë ose jemi të thellësisht të dëshpëruar, ne mund të mendojmë se Zoti nuk kujdeset më për ne. Por në Psalmin 88 Perëndia na mëson se ka ende shpresë. Ati ynë dëgjon me durim dhe mëshirë thirrjet më të dëshpëruara që i vijnë Atij. Ai nuk minimizon, nuk tall dhe nuk keqkupton luftën tonë. Errësira nuk i verbon sytë e Tij, as nuk pengon kujdesin e Tij. Zoti dëshiron që të kuptojmë se nuk ka mendim aq të shtrembër, ndjenjë aq të fuqishme, rrethanë aq të tmerrshme, apo veprim aq të prishur, sa të qëndrojë jashtë shtrirjes së Shpëtimtarit dhe hirit të Tij. Ai premton: “Asnjëherë nuk do të të lë; asnjëherë nuk do të të braktis” (Hebrenjve 13:5).
Arsyeja pse Perëndia dëgjon thirrjet tona është për shkak të Birit të Tij, Jezu Krisht. Kur Krishti ishte në këtë botë, Ai vuajti shumë thellësisht. Edhe Ai u përbuz dhe u tall. Edhe Ai u braktis nga familja dhe miqtë. Ai përjetoi errësirë dhe tmerr më të thellë se ç’përjetojmë ne, sepse Ai ishte nën tërë zemërimin e Perëndisë ndaj mëkatit. Zotëri ynë Jezus u refuzua dhe u braktis nga Ati i Tij. Bibla na tregon se Krishti ka vuajtur dhe u tundua në çdo mënyrë si ne (Hebrenjve 4:15). Por Ai doli fitimtar nga ora e Tij më e errët. Ai mundi mëkatin dhe djallin dhe kështu është në gjendje të çlirojë popullin e Tij. Për shkak të Krishtit, Perëndia do të na dëgjojë dhe do të na ndihmojë.
